پ.ن:دوست داشتم همينجا يه انتقادي از جناب آقاي«چي‌توز موتوري،خودشيفته،عشق چاوز،كوته فكر،لات و لومپن»بكنم،ولي بعد يادم افتاد كه هنوز پسوند وبلاگم،بـلاگفــاست!

چرا؟چون گفته بودم Ladies first صيغه مزخرفيه...!

ـــــــــــــــــــــــــــ

دلم براي فوتباليستها تنگ شده.تمام مجموعشو دارم،ولي نمي خوام دوباره بشينم ببينمش ...ترجيح مي‌دم فقط  همون خاطرات دوران بچگيم ازش بمونه...

واکاشی زوما،شـــــــیره!یادمه یه بار جوگیر شد، رفت گل زد!

ـــــــــــــــــــــــــ

حس خيلي بدي دارم،براي گفتن اين حرف نيازي به نيم صفحه شعر نوشتن و داستان سرايي ندارم،فقط مي دونم كه اگه زندگيم يكنواخت تر از ايني كه هست،بود؛ تبديل مي شدم به يك آميب!

ــــــــــــــــــــــ

چرا هروقت دلم می خواد با  یه لیوان بزرگ قهوه بشینم تو حیاط و  از سرما تلیک تلیک بلرزم و کتاب بخونم،قهوه مون تموم میشه؟!

ــــــــــــــــــــــ

دوست داشتم چهارهزار سال پیش زندگی می کردم؛به دور از هوای آلوده و صدای کوفتی بوق ماشین!

بیابید امکانات تیزهوشان را!

اونهایی که مثل گاو می خونن و نظر نمی دن!

اونایی که نمی خونن و مثل گاو نظر می دن!

پ.ن:دو روزه که موندم تو خونه و از صبح اینقدر سرفه و عطسه کردم که زرتم قمصور شد!

از دست کل دنیا شاکی ام ،ای تف تو این زندگی!

می دونین یکی از کارهای مورد علاقه دوران بچگی من چی بود؟یه بازی که خودم اختراع کرده بودم، به اسم: «جیمونو نیمونو»(نپرسید!)

بازی بدین منوال بود که اول یه فرد بدبخت،معمولا مامانم، رو گیر می انداختم بعد با یه ریتم خاص ساعد دستش رو ویشگون می گرفتم و این آواز رو می خوندم :«جیمونو نیمونو....!کاکاله کله ئو....!»

ای بابا،مردم آزاری!اسم سگ عمه ام و اینا رو به افتخار این بازی گذاشته بودیم جیمونو!

وقتي فكرشو مي كنم كه چقدر از بچه داشتن و خونواده مي ترسم،ياد چندلر توي سريال فرندز مي افتم!آخرش هم يه ديوونه اي مثل مونيكا نصيبم ميشه!

--------------

راستي روز كوفتي دخترو هم که دیروز بود ،به تموم دختراي دلبندم تبريك مي گم!

پ.ن:کسی هست که بیاد «جیمونو»ش کنم؟!

ائووین:نه،تو رو چطور؟

همین باعث شد که یاد یه خاطره دور بیفتم:

چند سال پیش بود رفته بودیم همدان...خلاصه داشتیم خیابون گردی می کردیم و دنبال یه مغازه می گشتیم که برای دوربین عكاسي memory بخريم، كه يكي از اين چرخ دستي هاي يخ در بهشت فروشي رو ديديم.

روي پهلوي چرخ دستي، با حروف درشت و قرمز و خطي خوشگل،نوشته شده بود:

يخ در جهنم!

بابام رو به پيرمرد دست فروش:

-ببخشيد،جريان يخ در جهنم چيه؟مگه يخ در بهشت نمي فروشي؟

پيرمرد:

-خوب،مگه نمي گن توي بهشت پر از نوشيدني هاي خنك و عسل و ميوه است؟پس يخ اونجا به درد نمي خوره....يخ توي جهنم به كار مياد!

حرف جالبي زد و همين ابتكارش هم باعث شده بود كلي مشتري داشته باشه!

------------------

دیروز، سر كلاس زيست:

تق تق تق!

-خانوم بياييم تو؟

-نخير،زنگ خورده،منم كسي رو بعد از خودم راه نمي دم...برين يه برگه از معاون بگيرين!

-ميگه معلمتون بايد خودش اجازه بده!

-من اجازه نمي دم،مي تونين بيرون بمونين!

-صداي زنگ رو نشنيديم...

-ساعتو نگاه ميكردين،حالا خوبه من ده دقيقه دير كردم....

ملت كلاس:

-پس بايد بري از معاون برگه بگيري!

پ.ن:جديدا زيادي سريع آپ مي كنم،ياد اون روزگاري بخير كه شيش جيليون سال يه بار،يه نداي الهي بهم تلنگر مي زد كه من يه وبلاگي هم دارم!

«ولکام!» و «به زباله دانی حقیر من خوش آمدید...مُردم ز فروتنی!» و «اگه کامنت نذاری،الهی زیر بغل رفسنجانی رو بلیسی» و«واو،یه بازدید کننده!جیغ و داد و اشک شوق!» و «گل بود به سبزه نیز آراشته شد»و خیلی خزعبلات دیگه،جیغ کشان ظاهر میشن و باعث میشن آدم یه مجموعه فحش ابتکاری نثار صاحاب وبلاگ و آبا و اجدادش بکنه؟!

خوب،امروز یکی از همین پیغام های مثلا خوشامدگویی،توی یه وبلاگ مواجه شدم:

«ما خیلی شاااااخیم....جیک جیک نکن جوجو که رندت می کنم»

خوب،صاحاب گرامي اين وبلاگ،يا سندرم نارسيس داشته،يا از شدت احساس باحالي و بامزگي رو به موت بوده!

----------

پ.ن:از اين به بعد،كسي بدون اينكه چار تا آهنگ محسن نامجو رو گوش كرده باشه،بياد نامجو رو با قميشي و شجريان مقايسه كنه،با ناخن چشمهاشو از حدقه درميارم!
(البت بجز سارا،اون مختاره هرچي خواست بگه!چون اگه احيانا از دستم شاكي شه،ديگه كسي نيست كه وقتي سر كلاس شيمي خوابم برد،بهم سقلمه بزنه تا بيدار شم!)

هيچ وقت خودم نبودم،هيچ وقت كسي رو نداشتم كه واقعا باهاش حرف بزنم،شايد فقط خواهرم،كيانا،«من واقعي» رو ديده باشه.

من اون آدم سرحال خوش خنده اي نيستم كه همه فكر مي‌كنن،كسي نيستم كه هيچ وقت ناراحت نشه و هميشه شارژ باشه،اون ياسمني نيستم كه هميشه در حال مسخره بازي و كارها بيخوده،شوخ هستم،ولي اوني نيستم كه موقع دعوا كردن،اشكال گرامري طرف مقابل رو مي‌گيره....ديگه نيستم!

بعضي وقتها دوست دارم جيغ بكشم:«منم انسانم،منم احساس دارم،ملت!»اما فايده نداره،كسي اين رو نمي دونه و من هم به تظاهر ادامه مي دم،هم چنان وانمود مي كنم كه كسي هستم كه واقعا نيستم،تظاهر مي كنم....

چرا بايد اينطور باشه؟چرا من سعي مي‌كنم كسي باشم كه مردم مي‌خوان؟چرا؟دبستان كه بودم،اوضاع اينطور نبود،هميشه همون آدم نسبتا جدي و مغروري بودم كه واقعا هستم،اون آدمي كه به موقع شوخي مي‌كنه و به موقع گريه....چرا وقتي بزرگ شدم اينطوري شدم؟!چرا هيچ وقت احساساتمو نبايد نشون بدم؟چند روز پيش،كيانا به من گفت يادش نيست آخرين باري كه من رو ناراحت ديده،كي بوده!

فكر نكنين من يه دختر احساساتی احمقم كه جوگير شده و اينا رو مي‌نويسه،خودتون رو جاي من بگذاريد،فكر كنين كسي هستين كه هيچ كس اون رو به خاطر خودش دوست نداره،كسي كه هيچ وقت جدي گرفته نمي‌شه،كسي كه اگه بميره هم دوستانش ككشون نمي گزه،كسي كه هرچقدر بيشتر تظاهر مي‌كنه،بيشتر ناديده گرفته مي‌شه....كسي كه بهترين دوستانش هم نمي‌دونن كه واقعا چه سبك موسيقي و كتابهايي رو دوست داره،كسي كه دوست داره كتابهاي تاريخي و شعر بخونه،اما مدتهاست كه توي سايتهاي فانتزي هري پاتر و درن شان عضوه....كسي كه لبخند مي‌زنه،اما از درون،ناراحت و گريانه...

من دوم دبيرستانم،به بعضي از دوستان توي نت گفتم كه سومم،چرا؟خودمم نمي دونم،شايد مي‌خواستم جدي گرفته بشم....

الان كه اينا رو مي نويسم، دارم گريه مي‌كنم،شايد براي كساني كه فكر مي‌كنن منو ميشناسن عجيب باشه،براي كساني كه چهار ساله اشك منو نديدند،اما احساس مي‌كنم راحت شدم،احساس مي‌كنم دوباره خودم شدم!

فقط دو چيز رو مي دونم:هيچ كس من رو نميشناسه،و مطمئنم هيچ كس هم بيشتر از يه دلقك،به من علاقه نداره!