نژادي كه همواره ارادت و علاقه خيلي خاصي نسبت بهشون داشته‌ام،آريايي ها نيستند.بلكه سرخپوستها،بخصوص سرخپوستهاي آمريكاي شمالي‌اند.

نميشينم سه ساعت صغري كبري بچينم و از سرخپوستها تعريف كنم.دليلي براي اين‌كار نمي‌بينم.خيلي ساده عاشق باورها و سنتها و عشقشون به طبيعت هستم.(And on an Unrelated Subject,I have a thing for Long-Haired Fellas!)

در هر صورت،در اواسط قرن نوزدهم،رئيس جمهور وقت آمريكا هوس كرد چهار وجب زمين كه هنوز به سرخپوستها تعلق داشت،از ساكنين اون منطقه،يعني سرخپوستان سوكواميش،بخره.كه البته همه مي‌دونيم واژه خريدن اينجا بيشتر بدين معنيه كه:"اين دو پاپاسي رو بگيرين و زمين هاتون رو بدين به ما،وگرنه ممكنه اشتباهي يه گلوله تو جمجمه تون خالي كنيم."

متن زير پاسخ رئيسْ سياتل،رئيس قبيله‌ي سوكواميش، به رئيس جمهور آمريكا،درباره‌ي پيشنهاد دولت مركزي براي خريد زمين‌هاي سرخپوستانه.

دوست ندارم حرفي در مورد متن بزنم،فقط واقعا مي‌خواستم كه بقيه هم اين نامه رو بخوانند.

پيامي از رئيس سياتل

« چگونه مي توان آسمان و يا گرماي يك سرزمين را خريد،يا آنها را فروخت؟تصور چنين چيزي براي ما دور از ذهن و بيگانه است.وقتي ما مالك طراوت هوا و شفافيت آبها نيستيم،چگونه مي‌توان آنها را از ما خريد؟

هر نقطه از خاك اين سرزمين براي مردم من مقدس است.هر برگ سوزني و درخشان كاج،هر ساحل شني اين سرزمين،مهي كه در دل جنگلهاي تاريك پيچيده است،هر حشره اي كه طبيعت را پاكسازي مي‌كند،و صداي هر پرنده،در زندگي و خاطرات مردم من مقدس است.

شيره جاري در درختان اين سرزمين،حامل خاطرات مردان سرخ است.

وقتي مردان سفيد مي‌روند تا در ميان ستارگان گام نهند،مردگان آنها زادگاهشان را از ياد خواهند برد.اما مردگان ما هرگز اين سرزمين زيبا را كه مادر مرد سرخ است،از يادنخواهند برد.ما بخشي از اين سرزمين هستيم،و زمين بخشي از ماست.گل‌هاي عطرآگين،خواهران ما،و آهوان،اسبها،و عقاب بزرگ،برادران ما هستند.صخره‌هاي بلند، شيره گياهان در دل سبزه‌زارها، گرماي بدن اسبان كوچك، و انسان، همه به يك خانواده تعلق دارند.

آب زلالي كه در نهرها و رودخانه‌هايش جاريست، نه‌تنها آب، بلكه خون نياكان ماست. اگر ما اين سرزمين را به شما بفروشيم، بايد به ياد داشته باشيد كه اين‌جا مقدس است، و بايد به فرزندان خود نيز بياموزيد كه اين‌جا سرزمين مقدسي است و انعكاس هر گوشه آن، در آب‌هاي شفاف درياچه‌هايش، بازگوكننده حوادث و خاطرات مردم من خواهد بود. زمزمه آب، صداي نياكان من است.

رودخانه‌ها، برادران ما هستند، ما را سيراب مي‌كنند. قايق‌هاي ما را به پيش مي‌رانند و كودكان ما را تغذيه مي‌كنند. اگر ما سرزمينمان را به شما بفروشيم، بايد همواره به ياد داشته باشيد و به فرزندان خود نيز بياموزيد كه :"رودخانه‌ها برادران ما هستند و از اين پس بايد مثل برادران خود، با آنها مهربان باشيد."

ما مي‌دانيم كه مردان سفيد رفتار ما را درك نمي‌كنند. براي آنها يك بخش از زمين، با ساير بخش‌هاي آن فرقي نمي‌كند زيرا مرد سفيد، بيگانه‌اي است كه شبانه هر آن‌چه مي‌خواهد از زمين به يغما مي‌برد. براي او زمين مثل يك برادر نيست، بلكه مثل دشمن اوست. وقتي آن‌را تصرف كرد، باز هم به پيش مي‌رود. او مزار پدران خود را پشت سر مي‌نهد، و حق زاده شدن فرزندان خود را از ياد مي‌برد. او با مادرِ خود، زمين، و با برادر خود، آسمان، مثل اشيايي رفتار مي‌كند كه مي‌توان آنها را خريد، يا به يغما برد. يا اين‌كه مثل گوسفندان، يا جواهراتي درخشان به فروش رسانيد. او با سيري ناپذيري‌اش زمين را مي‌بلعد و نابود مي‌كند و جز بياباني خشك و لم‌يزرع، چيزي در پشت سر خويش باقي نمي‌گذارد.

نمي‌دانم، راه ما با راه شما متفاوت است. منظره شهرهاي شما، چشمان مرد سرخ را مي‌آزارد. اما شايد اين براي آن باشد كه مرد سرخ، بدوي و بي‌تمدن است و چيزي نمي‌فهمد.

در شهرهاي مردان سفيد، هيچ مكان ساكت و آرامي وجود ندارد، جايي كه بتوان به هنگام بهار، صداي باز شدن برگ‌ها را شنيد و يا جايي كه بتوان به صداي ملايم بال زدن حشرات گوش سپرد. اما شايد اين به‌خاطر آن باشد كه من، بدوي و بي‌تمدن هستم و چيزي نمي‌فهمم. هياهوي شهرها، گوش را مي‌آزارد. اگر انسان نتواند فرياد مرغ شب و يا گفتگوي قورباغه‌هايي كه شبانگاه در كنار بركه‌اي گرد آمده‌اند را بشنود، زندگي چه معنايي مي‌تواند داشته باشد؟ من يك مرد سرخ هستم و چيزي نمي‌فهمم. سرخپوست‌ها صداي ملايم باد را بر سطح بركه‌ها و بوي باد آميخته با طراوت باران و يا عطر درختان كاج را دوست دارند...

آدمي بدون جانوران چه خواهد كرد؟ اگر همه حيوانات از ميان بروند، انسان به‌خاطر تنهايي و انزواي عظيم روحش خواهد مرد. زيرا هر آنچه كه براي جانوران رخ دهد، خيلي زود براي انسان نيز رخ خواهد داد. همه چيز به هم پيوسته است.

بايد به فرزندان خود بياموزيد كه زمين زير پايشان، خاكستر نياكان ماست، و بايد به اين سرزمين، حرمت نهند. به فرزندان خود بگوييد كه اين زمين، سرشار از روح اجداد ماست. به فرزندان خود بياموزيد كه زمين، مادر ماست، همان‌گونه كه ما اين‌را به فرزندان خود آموختيم. هر آن‌چه كه بر زمين روا گردد، بر پسران زمين نيز روا خواهد شد.

انسان، تار تقدير را نمي‌تند، بلكه او خود نيز تنها رشته‌اي تنيده در ميان اين تار است. هر آن‌چه بر اين تار روا دارد، بر خود روا داشته است...حتي مرد سفيد كه خدايش مثل يك دوست با او راه مي رود  و با او سخن مي گويد ازاين تقدير، مستثني نخواهد بود. اگر شما بستر خود را آلوده كنيد سرانجام شبي فراخواهد رسيد كه در لجنزار خويش مدفون خواهيد شد و به هنگام هلاكت در ميان آتشي كه به قدرت خداوند برافروخته مي شود گداخته خواهيد شد. آري به قدرت همان خداوندي كه شما را به اين سرزمين آورد و بنا بر مشيتي حكومت اين سرزمين و فرمانروايي بر مردان سرخ را به شما بخشيد . راز چنين تقديري بر ما پوشيده است. همان گونه كه نمي دانيم چرا همه بوفالوها كشته شده و اسبان وحشي رام شده اند . گوشه هاي خلوت جنگل از بوي انسان هاي بيشمار سنگين و زيبايي منظره تپه هاي سرسبز با سيم هاي مخابراتي خدشه دار شده است.

كجاست آن درختزارها؟ كجاست آن عقاب ؟ آري همه از ميان رفته‌اند... »

*منبع:كتاب Native American Wisdom،ترجمه تحت عنوان «سرخپوستان بزرگ مي‌گويند»،نشر ياهو